فلسفه سجده هاي نماز
بسمه تعالي
از امام على(عليه السلام) درباره فلسفه و سجده سئوال شد فرمودند: «سجده اوّل به اين معناست كه خدايا اصل ما از خاك است. و معناى سر برداشتن از سجده اين است كه خدايا! ما را از خاك خارج كردى. و معناى سجده دوم اين است كه خدايا دوباره ما را به خاك بر مىگردانى. و سربرداشتن از سجده دوم به معناى اين است كه خدايا يك بار ديگر در قيامت از خاك بيرونمان خواهى كرد»( المحجه البيضاء، ج1 ص391).
پس سجده به معناى يادآورى و تذكر نفس به مبدأ و معاد است و ترك آن به معناى فراموشى و دورى از مبدأ و معاد.
«اَلَمْ تَرَ
أَنَّ اللَّهَ یسْجُدُ لَهُ مَنْ فِی السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِی الْأَرْضِ
وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ وَالنُّجُومُ وَالْجِبَالُ وَالشَّجَرُ
وَالدَّوَابُّ وَکَثِیرٌ مِنَ النَّاسِ...»؛ آیا نمیبینی که هر آنچه در
آسمانها و در زمین است و خورشید و ماه و ستارگان و کوهها و درخت و جانوران
و بسیاری از مردم،برای خدا سجده میکنند.( حج، آیه 18)
چرا ما همسو با
همة کائنات، بر خدا سجده نکنیم. در سجده، تسبیح خدا میگوییم و او را از
هر نقص بشری و از هر آنچه به ذهن آید و تصور شود، منزه و مبرّا میدانیم.
برگرفته از سايت كانون گفتمان قرآن
نوستالژی ، حرف دل