به نام خدا

بسيار ساده انگاري است چنانچه كسي بخواهد بيماري هاي روحي را با بيماري هاي جسمي مقايسه كند و به اصطلاح علما قياس مع الفارق است بيماري هاي جسمي بيماري هايي است كه در اين 5 روز دنيا بر بدن عارض مي شود و نهايت ضرري كه به انسان وارد مي نمايد ماندن از قافله خوردن و آشاميدن و نزديكي و امثال اينهاست اما آن چه كه انسان را به عمق بدبختي مي كشاند و از سعادت ابدي محروم مي سازد بيماري هاي نفس است.

نكته قابل دقت اين است كه تا انسان عزم بر پاك شدن ننمايدو آئينه دل را صيقل ندهد هيچ فيضي از جانب حق بر دل او نخواهد رسيد و تا شياطين در دل و نفس انسان در گذر باشند انوار الهي بر آن نخواهد تابيد

پس دو نكته اساسي در درمان نفس وجود دارد يك اينكه شخص اراده بر علاج بيماري هاي نفس و صفات رذيله خود داشته باشد و دوم اينكه در اين راه قدم هايي بس كوتاه بردارد و بر احوالات خود مراقبت كند و مرتب نفس خويش را به دادگاه دل بكشاند و هر صبح و شام از او مواخذه كند، اينجاست كه كم كم دست خدا را در كارهاي خود خواهد ديد و به فضل خدا و به ميزان استعداد خود درهاي رحمت الهي را درك خواهد كرد و چون خداوند كريم است و بخل در او راه ندارد به يكباره وجود خدا را در تمامي عرصه هاي زندگي احساس مي كند و در مي يابد به كه :

هر چه هست از قامت نا ساز بي اندام ماست       ور نه تشريف تو بر بالاس كس كوتاه نيست 

نكته ديگر اين است كه انچه را انسان از تطهير نفس و پاكي دل كسب مي كند اصلاً و ابداً قابل مقايسه با مهارت هايي كه در علوم دنيوي با تمرين به دست مي آورد نيست و اصولاً اين دو از يك جنس نيستند بلكه به واسته تطهير نفس و ممارست بر تفكر انسان به علوم حقيقي دست پيدا مي كند و آن علومي را در مي يابد كه در قران خداوند اشاره مي نمايد كه "خدا به هر كه بخواهد علم مي دهد".

قابل توجه اينكه تا صفحه دل از نقشها و رنگهاي اخلاق نا پسند پاك نشود اين علوم درك نخواهد شد و مانند نماز كه تا لباس و بدن و مكان پاك نباشد مورد قبول واقع نمي شود علم الهي نيز تا شرايط آن فراهم نگردد به در سرازير نخواهد شد.

برگرفته از كتاب شريف معراج السعاده صفحه 42